افق تاریک , دنیا تنگ

نومیدی توان فرساست

می دانم

ولیکن ره سپردن در سیاهی

رو به سوی روشني

زیباست

می دانی ...؟

به شوق نور در ظلمت قدم بردار

به این غمهای جان آزار دل مسپار

که مرغان گلستان زاد

که سرشارند از آواز آزادی

نمی دانند هرگز لذت و ذوق رهایی را

و رعنایان تن در نور پرورده

نمي دانند در پایان تاریکی

 شکوه روشنایی را

شاید آن روز که سهراب نوشت:

تا شقایق هست

زندگی باید کرد

خبری از دل پر درد گل یاس نداشت

باید اینجور نوشت

هرگلی هم باشی

چه شقایق چه گل پیچک و یاس

زندگی اجباراست