تنم تنها نمی خواهد که در کاشانه بنشیند

دلم را دل نمی آید که بی جانانه بنشیند

زدست بنده کی خیزد که با سلطان درآمیزد

که کس با شمع نتواند که بی پروانه بنشیند

دلی کز خرمن شادی نشد یک دانه اش حاصل

چنین در دام غم تا کی ببوی دانه بنشیند

اگر پیمان کند صوفی که دست از می فرو شویم

بخلوت کی دهد دستش کی بی پیمانه بنشیند

مرا گویند دل بر کن با افسون از لب لیلی

ولی کی آتش مجنون بدین افسانه بنشیند

دلم شد قصر شیرین وین عجب کان خسرو خوبان

بدینسان روز و شب تنها در این ویرانه بنشیند

چو یار آشنا ما را غلام خویش می خواند

غریبست این که هر ساعت چنان بیگانه بنشیند

بتب کز عکس رخسارش چراغ جان شود روشن

چه دود دل که بر خیزد چو او در خانه بنشیند

خرد داند که گر خواجو رهایی یابد از قیدش

چرا دور از پری رویان چنین دیوانه بنشیند

عشق ورزی مداوم موجب بدست آوردن سعادتمندی  است

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

زن از جا برخاست. دست های جوانش را بر چین و چروک هایی کشید که از پشت شیشه قاب عکس آنها را لمس می کرد.

حسرتی جانکاه وجودش را پر کرده بود.

چرا تا پیش از آن که فرصت از دست برود، صورت پرمهر مادر را نوازش نکرده بود. زن دلش پر از اندوه بود. کودکی هایش در نگاه پرمهر مادر خلاصه می شد.

به یاد آورد روزها و شب هایی را که مادر با تلاش بسیار به تنهایی مسئولیت زندگی را به دوش کشیده بود. در طول تمام این سال ها مادر حتی یکبار از زندگی و تنهایی اش شکایت نکرده بود. از روزی که خودش را شناخته بود، جز گله و شکایت از آنچه که داشت و یا نداشت لحظه ای را سپری نکرده بود.

بی اختیار اشک پهنای صورتش را دربرگرفت. چرا در طول این همه سال از مادرش صبر و تحمل را نیاموخته بود چرا نتوانسته بود، زندگی را از دریچه ای وسیع تر و پهناورتر نگاه کند

چرا در برابر هر چیزی بی تابی می کرد و نمی توانست راهی پیدا کند با خودش فکر کرد چقدر در این سال ها مادر از دیدن دختری بی تاب مثل او رنجیده است.

دست هایش را برقاب عکس تکیه کرد و به چشم های پرمهر او خیره شد. هر چند دیر، اما باز هم می توانست صبوری را برصفحات باقیمانده زندگی اش مشق کند.

برگرفته از روزنامه ایران     [فریده احمدی]